Oorsprong

Soms heb je van die avonden die je bijblijven. Het was ergens in het najaar. Het regende al dagen aan een stuk en die avond stormde het flink. De regen vloog -en ik overdrijf niet- op een gegeven moment bijna horizontaal door de straten. Het water in de Binnendieze stond hoog. Dat weet ik nog, de rondvaartboten aan de opstapplaats in Uilenburg kon je gemakkelijk van straat af zien liggen.

Ik zat met vrienden in een café in de binnenstad van Den Bosch. Binnen was het warm en erg druk. En droog. Mensen praatten door elkaar heen en af en toe ging de deur open en kwam er een vlaag koude lucht naar binnen. We stonden naast een tafel en ik ving flarden op van een vreemd gesprek tussen een lange man en een vrouw. Hij kwam behoorlijk zenuwachtig over. Een vriend maakte nog de opmerking: Die hebben vast iets te verbergen samen. Maar in de loop van die avond bleek het ergens anders over te gaan. Ze spraken over een tocht die hij had gemaakt op de Binnendieze.  En dat die boot leeg zou zijn teruggekeerd.

Ik had het er met vrienden weleens over gehad dat ik nog eens een verhaal wilde schrijven over Den Bosch. Ik vond het eigenlijk vreemd dat een stad met zo'n geschiedenis, geen echte stadsmythe had. Een verhaal waarvan iedereen wel eens had gehoord, maar niemand precies wist wat ervan waar was. En nu zat er een paar meter bij me vandaan iemand over een lege rondvaartboot te praten. Over iets vreemds, waar gek genoeg niemand over had gehoord. 

Ik ontmoette, zonder het op dat moment te weten, een van de mensen uit mijn eigen boek.

Iets later op de avond sprak ik de man aan toen hij alleen aan de bar iets stond te bestellen. Toen ik naast hem stond zag ik pas hoe lang hij was. Hij moest zelfs bukken om van onder de barlampen iets te bestellen. Ik vertelde dat het niet mijn bedoeling was om hem af te luisteren, maar dat ik iets had opgevangen van hun gesprek en dat ik zelf op zoek was naar verhalen over Den Bosch.

Ik vroeg hem wat er die avond was gebeurd.

Hij aarzelde in eerste instantie. Hij keek me een beetje vreemd aan. Eigenlijk wilde hij er helemaal niets over zeggen. En liep gewoon van me weg. 

Tot hij aan het einde van de avond zijn jas aantrok en samen met de vrouw vertrok.

Hij draaide zich om en legde een bierviltje op de bar voor me neer. Met een telefoonnummer. 'M'n vrouw zegt dat ik er goed aan doe om erover te praten. Bel maar een keer,' zei hij.

Ik weet nog dat ik naar dat nummer keek en dacht: Het lijkt wel alsof ik zelf in een of ander spannend verhaal terecht was gekomen. Ik twijfelde in eerste instantie want ja, waarom al die geheimzinnigheid? Eenmaal thuis ben ik online gaan zoeken over vreemde gebeurtenissen op de Bossche Binnendieze. Die waren er wel, maar die hadden niets te maken met een rondvaartboot.

De volgende dag heb ik hem toch gebeld. Dat telefoongesprek werd het begin van iets waar ik op dat moment geen idee van had. Ik kwam via hem in contact met 4 andere mensen die op 8 juni 2012 aan boord waren geweest. En ook dat waren vreemde gesprekken. Sommigen hingen in eerste instantie op toen ik vertelde waarom ik belde. Ik dacht wat is dit? Maar toch werd ik uiteindelijk door iemand teruggebeld. Zij wilde er wel iets over zeggen, maar ook zij wilde niet bij naam worden genoemd, mocht ik iets met het verhaal gaan doen. Wie de andere opvarenden waren, heb ik niet kunnen achterhalen. De meeste mensen aan boord kenden elkaar namelijk niet.

Bij het optekenen van dit verhaal hebben de opvarenden nadrukkelijk verzocht anoniem te blijven. 

Dat verzoek heb ik gerespecteerd.

De rest staat in De Tocht.